Δημοτικά τραγούδια
  • Εγγραφή

Σύντομα Νέα

Βρέθηκα στο Α' νεκροταφείο σήμερα Τετάρτη 3.04.2019, εκεί όπου τελέστηκε η πολιτική κηδεία του γνωστού δημοσιογράφου, Βασίλη Λυριτζή που έφυγε άδικα έπειτα από «μάχη» με τον καρκίνο.

Δεν είχα ξανά δει τέτοια σεμνή κηδεία, χωρίς τα γνωστά μας εικονίσματα, αναμμένους πολυέλαιους, λιβάνια και θυμιατά, χορωδίες, παπάδες, ψαλτάδες και δεσποτάδες.

Ο νεκρός βρισκόταν με λίγα λουλούδια, στην άκρη της μεγάλης πλατείας του Α' νεκροταφείου, παραδίπλα μερικά στεφάνια και γύρω του χιλιάδες κόσμος σε έναν συγκινητικό βόμβο (όπως η κυψέλη που έχασε τη βασίλισσα) να παρακολουθεί ευλαβικά την τελετή του αποχαιρετισμού.

Για την προσωπικότητα και το ήθος του νεκρού, μίλησαν συμμαθητές του, συνάδελφοι και συνοδοιπόροι του στην αριστερά, που ήταν βουρκωμένοι μεν αλλά χαλαροί και ανθρώπινοι λες και συζητούσαν με τον νεκρό που βρισκόταν μπροστά τους.

Είπαν το «τελευταίο αντίο» σήμερα στο καλό παιδί της μεταπολίτευσης, στον ακριβό σύντροφο, σε έναν συνάδελφο με ήθος.

Τόνισαν την ευγένεια του χαρακτήρα του, το ιδιαίτερο χιούμορ του, την ηθική του συγκρότηση, την πλατιά του μόρφωση και την καλλιεργημένη δημοκρατικότητά του μέσα από τις αξίες της ανανεωτικής αριστερός.

Την περασμένη Κυριακή είπαμε να κάνουμε μια επίσκεψη στα Ιλίσια, στη δεύτερη συνοικία της Αθήνας, μετά τα Λιόσια (Ίλιον σήμερα), που υποδέχονταν συγχωριανούς μας. Σχεδόν όλοι οι Αντρωναίοι που μετοίκησαν στην Αθήνα πέρασαν από αυτές τις δύο συνοικίες. Στα Λιόσια το κέντρο διερχομένων ήταν το σπίτι της Μαργαρίτας και του Λάμπη του Ζαμπούνα και στα Ιλίσια οι Λαμπαδαίοι (Τσαμπαλαίοι), οι Σιναίοι και ο Νικολός Συλάιδος (Πιέρος).

Προορισμός της απρόοπτης επίσκεψής μας αυτό το πρωινό, ήταν το καφενείο πριν την μεγάλη στροφή στα Ιλίσια, που συχνάζουν οι συγχωριανοί μας. Εκεί τους βρήκαμε, σχεδόν όλους και πολύ χαρήκαμε αμφότεροι. Ο Χρήστος, ο αδελφός του ο κ. Νίκος Λαμπαδάς και ο Πιέρος. Ο μπάρμπα Νικάκης δυστυχώς δεν μπόρεσε να παρευρεθεί.

Η συζήτηση, όπως καταλαβαίνετε κύλησε γύρω από το χωριό μας. Εξάλλου οι δύο αδελφοί Τσαμπαλαίοι, διαδραμάτισαν σπουδαίο ρόλο στη σύγχρονη ιστορία του χωριού, κυρίως μέσα από το σύλλογο της Αθήνας και συνεπώς γνωρίζουν πάρα πολλά θέματα γύρω από το Αντρώνι.

Εμείς όπως πάντα, δε χάσαμε την ευκαιρία και καταγράψαμε τις ανέκδοτες λαϊκές ιστορίες, που αφορούσαν διάφορα κατορθώματα ανθρώπων που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο, καθώς και αυτών που έβαλαν τη σφραγίδα τους στην ιστορία του χωριού μας.

Προς το τέλος και ενώ θυμηθήκαμε τόσα από το παρελθόν του τόπου μας (πρόσωπα, φάρσες κλπ), φέραμε την κουβέντα στις δραστηριότητές που μας απασχολούν σήμερα και κυρίως στη συλλογή βιβλίων, για την επικείμενη βιβλιοθήκη που ευελπιστούμε, σε λίγο καιρό να είναι πραγματικό γεγονός.

Η συζήτηση τότε στράφηκε στα κλεμμένα βιβλία από την προηγούμενη βιβλιοθήκη που είχε δημιουργηθεί τη δεκαετία του 1980. Τους καθησυχάσαμε, ότι γνωρίζουμε ποιοί τα έχουν πάρει και ευελπιστούμε, όταν ετοιμαστεί η καινούρια, να τα επιστρέψουν στον χώρο στον οποίο ανήκουν.

Τότε έγινε κάτι απρόσμενο και η χειρονομία αυτή μας συγκίνησε αφάνταστα!

Σηκώθηκε ο Νικολός Συλάιδος και μας είπε: «πάω να ετοιμάσω κάποια βιβλία να σου δώσω και δεν με ενδιαφέρει που θα τα διοχετεύσεις, εγώ σε εσένα τα δίνω».

Ο Νικολός είναι γνώστης του βιβλίου, καθότι η δουλειά του εδώ στην Αθήνα ήταν πάντα μέσα στα βιβλία και στους εκδοτικούς οίκους.

Τον ευχαριστήσαμε μέσα από την καρδιά μας για αυτή την ευγενική προσφορά του και του εξηγήσαμε ότι τα βιβλία που μας εμπιστεύθηκε θα έχουν μια ξεχωριστή θέση όπως τους αξίζει, στη βιβλιοθήκη του Αντρωνίου!

Όλοι οι τίτλοι είναι καινούριοι. Από αυτούς περίπου πενήντα (50) κομμάτια, όπως θα δείτε και στις φωτογραφίες, είναι κυρίως βιβλία λογοτεχνικά και είκοσι (20) τόμοι είναι η οικολογική εγκυκλοπαίδεια.

Όλα τα παραπάνω, έχουν ως σκοπό να ευχαριστήσουμε δημόσια και εκ μέρους όλων των συγχωριανών μας τον Νικολό (Πιέρο), αλλά και να σας ενημερώσουν για την προσφορά του, που παρόλες τις συμφορές που τον βρήκαν, μεταδίδει ένα αισιόδοξο παράδειγμα προς μίμηση σε όλους μας.  

Κώστας Παπαντωνόπουλος Δεκέμβρης 2018

Τούτο το καλοκαιράκι του 2018 όπως κάθε χρόνο το περάσαμε στην πλατεία του χωριού μας. Είχαμε για συντροφιά μας σχεδόν όλο το διάστημα έναν πολύ καλό μας φίλο, τον κυρ Νίκο τον Λαμπαδά (Τσάμπαλη), που μας βοήθησε τόσο πολύ (στο έργο μας) και τον ευχαριστούμε και από δω δημόσια.

Γνωρίζετε, όσοι βέβαια μας συναντήσατε εκεί κάτω, ότι το κυρίαρχο έργο μας ήταν να συλλέξουμε πληροφορίες γύρω από τα σόγια του χωριού μας.

Ο κυρ Νίκος, καθότι πανέξυπνος διηύθυνε με μαεστρία τη συζήτηση και την καθοδηγούσε εκεί που εμείς μπορούσαμε να εκμαιεύσουμε ανέκδοτα στοιχεία.

Επίσης με τη βοήθεια του, μπήκαμε και σε ένα σπίτι στο Λαζουπάλι. Στο σπίτι αυτό μας υποδέχτηκαν αξιολάτρευτοι οικοδεσπότες, συγχωριανοί, με υψηλό το αίσθημα της φιλοξενίας.

Αφού μας προσέφεραν όλα τα κόσμου τα καλούδια, στο τέλος μας επέτρεψαν να φωτογραφήσουμε αυτά τα όμορφα χειροποίητα αριστουργήματα, τον κορνιζοκαθρέφτη και το μαξιλάρι που αποτελούν ιστορικό και λαογραφικό κομμάτι της ορεινής Ηλείας.

Τι σχέση  άραγε μπορεί να έχει το Αντρώνι με την Αγκάθα Κρίστι και που να φανταστούμε όταν  διαβάζαμε κάποτε εκατοντάδες βίπερ κάτω από τη θάλασσα, ότι θα ασχολούμαστε και σήμερα με τη μεγάλη αυτή κυρία της αστυνομικής λογοτεχνίας!!!

Από 5χρονο τσορομπίλι έψαχνε η αφεντιά μας οτιδήποτε παλιό αντικείμενο καθ´ ότι αδυνατούσαμε να βρούμε καινούριο.

Δεν θα ξεχάσουμε τη χαρά που νιώσαμε όταν βρεθήκαμε στο Κατάκολο, στην Κάστα, πλησίον  της «συγχωρεμένης» λίμνης Μουριά. Αλήθεια την θυμάται κανείς τώρα…;

Εκεί είναι ανοιχτό το πέλαγος και το χειμώνα, βρυχάται η θάλασσα και το κύμα είναι μέχρι εκεί πάνου, ξέβραζε διάφορα αντικείμενα από τα ναυάγια και εμείς με τα μικρότερα αδέλφια μας μαζεύαμε όσα μπορούσαμε.

Όταν δεν βρίσκαμε κάτι, πηγαίναμε παραδίπλα, εκεί στα ανεμοκούλουμα[1] που πέταγε τα σκουπίδια ο τότε δήμος Λετρίνων[2]. Έτσι έγραφαν τότε πάνω τους αυτά τα θερία απορριμματοφόρα.

Η σκουριά αυτή, που κολλήσαμε από τα παλιά αντικείμενα, έμεινε πάνω μας ως τώρα και δεν λέει να φύγει ,και όπως βλέπετε έχει κολλήσει σαν βδέλλα, σαν το χούι και δεν θα φύγει ποτέ!

Όταν αργότερα βγήκαμε αγνάντιο στην Αθήνα, είμασταν δεν θα ‘μασταν 15χρονο αμούστακο αγόρι!

Η πρώτη μας επίσκεψη στα αξιοθέατα του Μοναστηρακίου, ήταν με τον μπάρμπα Νιόνιο και μας έμεινε αξέχαστη. Κολλήσαμε εκεί με τα παλιά και αναπολούσαμε το χωριό μας!

Κάθε καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια η κατάσταση από τα σκουπίδια σε όλη την Ορεινή Ηλεία είναι αφόρητη.
Τα απορρίμματα πλέον δεν χωράνε στους κάδους με αποτέλεσμα να τοποθετούνται στην άκρη του δρόμου κάτι το οποίο άλλωστε συμβαίνει σε διάφορα σημεία του χωριού.
Χαρακτηριστικές είναι οι σημερινές εικόνες σε δύο σημεία από την κατάσταση που επικρατεί με τη μη αποκομιδή για πολλές ημέρες των απορριμμάτων.
Σημειώνουμε ότι στα χωριά του δήμου Ήλιδας δεν υπάρχουν σκουπίδια όπως επίσης και στα χωριά της Ολυμπίας.

 

Κεντρική Σελίδα

Ο Τόπος μας

Παράδοση

Πολυμέσα

Ιστορία

Στατιστικά Μετρητές

Χρήστες
246
Άρθρα
1032
Εμφανίσεις Άρθρων
16883489

Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 136 επισκέπτες και κανένα μέλος

S5 Box

Login

Register

Δημοφιλή άρθρα