ΔΔ Αντρωνίου
  • Εγγραφή

Frontpage

Το Facebook (φέις μπουκ) είναι ιστοχώρος κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιείται από δισεκατομμύρια χρήστες. Ξεκίνησε το 2004 παράλληλα με την δική μας σελίδα antroni.gr, το ίδιο έτος.
Βρισκόμαστε εκεί, στο Facebook καμιά δεκαριά χρόνια. Από τους πρώτους ή μεταξύ των πρώτων από την Ηλεία. Σύντομα φτιάξαμε τις δικές μας ομάδες που προσέλκυσαν χιλιάδες ανθρώπους. Βρήκαμε εκεί, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους, γνωστούς, άγνωστους, πολύ κόσμο και δεν σας κρύβουμε ότι στην αρχή ενθουσιαζόμασταν κιόλας. Κατόπιν όμως όλο αυτό κατέληγε σιγά-σιγά σε μία φούσκα, ένα "ανούσιο πράμα" που δεν λειτούργησε για την σύσφιξη των σχέσεων αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Με κάποιους φίλους που είχαμε ταχτική ή καθημερινή επικοινωνία, αραιώσαμε αφού τα νέα τους τα μαθαίνουμε πλέον από αυτό το διαβολοεργαλείο. Μάλιστα με άλλους ήλθαμε και σε σύγκρουση και σε σφοδρή αντιπαράθεση. Θα ήταν καλύτερα να τους θυμόμασταν όπως πριν γιατί η συμπεριφορά τους εδώ μας απογοήτευσε. Το ίδιο βέβαια θα λένε και αυτοί από την πλευρά τους.
Για τους λάτρεις της λαογραφίας (όπως η αφεντιά μας) το Facebook είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, διότι βοηθάει να ξετρυπώνουμε πολλά σπουδαία στοιχεία, όπως είναι οι φωτογραφίες, αλλά και άλλο πρωτογενές υλικό. Επίσης είναι χρήσιμο για μας, διότι διαφημίζει την επιχείρησή μας (με το αζημίωτο), αυξάνοντας τις πωλήσεις, αλλά και τις σελίδες μας εδώ, ανεβάζοντας έτσι (όχι ότι το έχουμε ανάγκη) την επισκεψιμότητά τους.
Χρήσιμο όμως είναι και για τους «κλέφτες» του ίντερνετ, κάποιους εξυπνάκηδες που βρίσκουν μια φωτογραφία, ένα κείμενο, οι οποίοι τα κλέβουν και τα κοτσάρουν σε μια ομάδα, δίχως πηγή και περιγραφή, όπου τις περισσότερες φορές τα θέματά τους είναι άσχετα με το αντικείμενο της ομάδας. Π.χ. «Ορεινή Ηλεία», του φίλου και συναγωνιστή μας στον σύλλογο Ωλονό, Ανδρέα Αθανασόπουλου. Παρακολουθούμε κάποιους ψωνισμένους, χρόνια τώρα και μας «τσιτώνονται» τα νεύρα, οι οποίοι δεν ξεπερνούν τα δάκτυλα της μιας παλάμης, που αναρτούν διάφορες φωτογραφίες με καλύβια, άλογα, γαϊδούρες, κοτέτσια, κοκόρια που τα συνοδεύουν λεζάντες όπως: «ζεστή καλημέρα», «ευτυχισμένη ζωή», «χαρούμενη Κυριακή» λες και εμείς στην ορεινή Ηλεία «είμαστε για τα πίτουρα». Τους ακολουθούν με λάϊκ (μου αρέσει) κάποιοι πλασματικοί φίλοι μας που όταν είδαν το κοτέτσι, λαχτάρισαν το χωριό τους και άθελά τους μας προτρέπουν να μεταβούμε και εμείς σε αυτά το ανούσια θέματα που «ψώνισαν» εδώ και εκεί. Πόσο... όμορφο θα ήταν αυτοί οι «κλέφτες» που αποζητούν την αναγνώριση με «ξένα κόλλυβα», να μας έδειχναν μια δικιά τους φωτογραφία των παιδικών τους χρόνων, του σχολείου, του χωριού τους, της γειτονιάς, της γιαγιάς τους, της θειάς τους κλπ.
Επίσης, το facebook είναι χρήσιμο εργαλείο για τους κομπλεξικούς με έλλειμμα αυτοεκτίμησης που αν δεν τους κάνεις λαϊκ, γίνονται εχθροί σου. Γι’ αυτούς που έκαναν δικιά τους σελίδα και νόμισαν ότι έπιασαν «τον πάπα…», τους επιδειξίες, τα καμάκια, τους γαμπρούς, τις νύφες που παρ´όλη την "αποτυχημένη" εξωτερική εμφάνιση, παρουσιάζονται σαν μοντέλα (το photoshop έχει πάρει φωτιά), αυτούς που ψάχνουν ταίρι και αυτούς που επιθυμούν την διαφορετικότητα στην σεξουαλική τους ζωή.
Για αυτούς που έχουν βρει τη χαρά τους, που επιζητούν το "ουάου", την επιβεβαίωση, τα κοπλιμέντα ότι είναι οι καλύτεροι του χωριού με την ανάρτηση που μας «έμπηξαν», το ταξίδι που πήγαν, το σαλόνι που αγόρασαν, το αυτοκίνητο, το σπίτι, την γκόμενα που γνώρισαν, την οικογένεια και το χειρότερο για κάποιους ότι μαζί με άλλα εκθέτουν στο διαδίκτυο και τα ανήλικά τους. Είναι οι ίδιοι που πριν διαβάσουν ένα άρθρο πατάνε like, όπως φανταζόμαστε θα γίνει και σε αυτό το άρθρο που τους «κράζει».

.Ό Άκης Παπαντώνης είναι δικό μας παιδί, εγγονός του Αργύρη Παπαντώνη (Πλιέγκα 1917) που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αντρώνι. O πατέρας του Νίκος Παπαντώνης (1955) μεγάλωσε στο Αίγιο και ο Άκης Παπαντώνης (1978) στην Αργυρούπολη.
O Άκης σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εργάστηκε ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και από το 2013 είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας.
Στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται με την συγγραφή κειμένων και την λογοτεχνία. Έχει δημοσιεύσει πεζά σε ελληνικά και αγγλόγλωσσα λογοτεχνικά περιοδικά, και κριτικά σημειώματα στην Εφημερίδα των Συντακτών. Διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί στους συλλογικούς τόμους "Είμαστε όλοι μετανάστες" (Πατάκης, 2007) και "11 λέξεις" (Καλέντης, 2013). Η νουβέλα "Καρυότυπος" (Κίχλη, 2014) είναι το πρώτο του βιβλίο που βραβεύτηκε με το Βραβείο του Αναγνώστη ως πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας στην πεζογραφία.
Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και περηφάνεια τα σπουδαία άλματα του Άκη και πιστεύουμε ότι θα φθάσει σε υψηλά επιστημονικά επίπεδα αλλά και σε συγγραφικές κατακτήσεις, κάνοντας υπερήφανους όλους μας, τους γονείς του, τους συγγενείς του αλλά και τους συμπατριώτες του.
Κώστας Παπαντωνόπουλος, Γενάρης 2018

Άκης Παπαντώνης, βιολόγος και συγγραφέας
Πορτραίτα επιτυχημένων Ελλήνων στη Γερμανία. Ανθρώπινες και επαγγελματικές ιστορίες. Ο Άκης Παπαντώνης είναι επίκουρος καθηγητής Μοριακής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας και συγγραφέας της νουβέλας «Καρυότυπος»

«Η επιστημονική έρευνα και η λογοτεχνία έχουν ένα κοινό: το διαρκές και επίμονο διάβασμα. Από το πρώτο βήμα μέχρι το τελικό αποτέλεσμα, είτε αυτό είναι επιστημονικό πόρισμα είτε λογοτεχνικό βιβλίο, απαιτούνται επεξεργασία και διορθώσεις, ξανά και ξανά». Αυτό πιστεύει ο Άκης Παπαντώνης, μοριακός βιολόγος και συγγραφέας, που με την πρώτη κιόλας νουβέλα του, τον «Καρυότυπο» (εκδόσεις Κίχλη, 2014) κατάφερε να τραβήξει την προσοχή αναγνωστών και κριτικών, γράφοντας στη γλώσσα της γενιάς του, αυτής των «επιστημονικών μεταναστών», όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος. Ο ήρωας του «Καρυότυπου» είναι ένας νέος βιολόγος/βιοχημικός που έχει φύγει από την Ελλάδα και συνεχίζει την έρευνά του σε μια πόλη της Μεγάλης Βρετανίας για να έρθει εν τέλει αντιμέτωπος όχι μόνο με την επιστήμη αλλά πολύ περισσότερο με τον ίδιο του τον εαυτό του, τη μοναξιά και άλλες υπαρξιακές αναζητήσεις.

Αθήνα, Οξφόρδη, Κολωνία

Ο ήρωας του «Καρυότυπου» έχει πολλά κοινά με τον συγγραφέα του. Αναπόφευκτα, όπως λέει ο Άκης Παπαντώνης. Kαι τα δικά του βήματα μοιάζουν άλλωστε με την πορεία ενός τυπικού μοναχικού ερευνητή στα θαυμαστά πανεπιστήμια της Εσπερίας. Γεννήθηκε το 1978 στην Αθήνα, ανήκει δηλαδή στη γενιά που πέρασε από το λύκειο των «δεσμών», όπως λέει, και ήδη από μαθητής σε δημόσιο σχολείο ήθελε να ασχοληθεί με τις επιστήμες υγείας. Πέρασε στο τμήμα Βιολογίας, αρχικά στη Θεσσαλονίκη κι έπειτα στην Αθήνα, από όπου και πήρε το πτυχίο, το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό του. «Από τα πρώτα κιόλας μαθήματα κατάλαβα ότι θέλω να μείνω στη Βιολογία», θυμάται. Τα πράγματα πήραν στη συνέχεια τον δρόμο τους, με κατεύθυνση αυτή τη φορά προς τον αγγλοσαξονικό κόσμο, παρά το ότι σχεδόν ποτέ μέχρι τότε δεν είχε βγει από την Ελλάδα. Στην Οξφόρδη έκανε τη μεταδιδακτορική του έρευνα για τεσσεράμιση χρόνια πάνω στη γονιδιακή ρύθμιση, η οποία στη συνέχεια του άνοιξε το δρόμο για τη θέση επίκουρου καθηγητή στο Kέντρο Μοριακής Ιατρικής (CMMC) του Πανεπιστημίου της Κολωνίας.

Από το 2013 διευθύνει εκεί το δικό του εργαστήριο με αντικείμενο τη μελέτη και κατανόηση των μηχανισμών της κυτταρικής γήρανσης και ει δυνατόν την παρέμβαση σε αυτούς. Η έρευνα της ομάδας του εστιάζει στο ερώτημα κατά πόσο «η τρισδιάστατη διαμόρφωση του DNA στους πυρήνες των ανθρώπινων κυττάρων αλλάζει με την κυτταρική γήρανση. Με άλλα λόγια αλλάζει επειδή γερνούν τα κύτταρα ή επειδή αλλάζει αυτή η διαμόρφωση τα κύτταρα γερνούν;». Ένα σύχγρονο αντικείμενο μελέτης, αν σκεφτεί κανείς ότι το big bang στον τομέα της τρισδιάστατης διαμόρφωσης του DNA έγινε μόλις την περίοδο 2002-2009. Στο πεδίο της κυτταρικής γήρανσης η αποκωδικοποίηση των μηχανισμών που τη ρυθμίζουν ενδέχεται μάλιστα να οδηγήσει μελλοντικά σε εφαρμογές για την αντιμετώπιση ασθενειών όπως ο καρκίνος ή οι νευροεκφυλιστικές ασθένειες.

«Η λογοτεχνία είναι καθημερινή ανάγκη». Όμως πώς συνδυάζεται η απαιτητική έρευνα αιχμής και μάλιστα σε ένα άκρως ανταγωνιστικό και αποστειρωμένο ακαδημαϊκό περιβάλλον όπως το γερμανικό με τη λογοτεχνία; Πώς είναι δυνατό μέσα σε μια μέρα να χωρέσει κανείς επιστήμη και τέχνη; 

Καρυότυπος, εκδόσεις Κίχλη, 2014«Κάποτε ένας καθηγητής στην Οξφόρδη μου είπε: "Θα τα πας πολύ καλά ως ερευνητής αλλά θα πρέπει να αφήσεις τη λογοτεχνία. Δεν χωράνε μαζί αυτά τα δύο πράγματα. Θα αφοσιωθείς μόνο στην έρευνα". Του είπα "όχι", γιατί η μόνη απόδρασή μου από την πυκνή επιστημονική καθημερινοτητα είναι η λογοτεχνία», λέει ο Άκης Παπαντώνης εμφατικά, συμπληρώνοντας ότι για αυτόν «η λογοτεχνία είναι καθημερινή ανάγκη». Τόσο η συγγραφή όσο και η ανάγνωση, την οποία θεωρεί εξίσου σημαντική διαδικασία. Όπως υπογραμμίζει άλλωστε με κάθε ευκαιρία, η σχέση του με τη λογοτεχνία ξεκίνησε από την σκοπιά του αναγνώστη.

Η συγγραφή προέκυψε αργότερα, όταν όντας διδακτορικός φοιτητής αποφάσισε αυθόρμητα να παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής στο ΕΚΕΒΙ. Μπήκε αμέσως στο τμήμα «προχωρημένων» και με άγνοια κινδύνου, πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, άρχισε να γράφει τον «Καρυότυπο». Τότε βρισκόταν ήδη στην Αγγλία, γεγονός που τον κινητοποίησε ακόμη περισσότερο να ασχοληθεί σοβαρά με τη συγγραφή και δη στα ελληνικά, παρόλο που, όπως λέει ο ίδιος, επιστημονικά γράφει και σκέφτεται στα αγγλικά. «Ζώντας στο εξωτερικό, η σχέση μου την ελληνική γλώσσα διατηρείται μέσα από το γράψιμο. Επιλέγω να γράφω λογοτεχνία στα ελληνικά γιατί δεν γίνεται να αποδώσεις τις λεπτές αποχρώσεις της μητρικής γλώσσας σε μια άλλη», εξηγεί ο ίδιος.

Στο μεταξύ ο Άκης Παπαντώνης ασχολείται επίσης με τη μετάφραση και τη λογοτεχνική κριτική, γράφοντας κάθε τόσο κριτικά σημειώματα για ελληνικά και ξενόγλωσσα βιβλία. Και μέσα σε όλα ετοιμάζει ήδη το επόμενο βιβλίο του, το οποίο φιλοδοξεί να μεταφέρει τους αναγνώστες στο Πριπιάτ, την πόλη-δορυφόρο του Τσέρνομπιλ όπου ζούσαν εργαζόμενοι του πυρηνικού σταθμού, μια μέρα πριν το μοιραίο πυρηνικό δυστύχημα. Θα είναι με έναν δικό του τρόπο ένα βιβλίο για τη μνήμη και τις σχέσεις των παλιών με τις νεότερες γενιές, για το παρελθόν των παππούδων που προοιωνίζεται το μέλλον τον εγγονών. Κι όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Άκης Παπαντώνης πρόκειται τελικά για αυτό που ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ έγραφε στην «Τρικυμία» περί παρελθόντος και μέλλοντος: «What is past is prologue».

Το Antroni.gr εύχεται σε εσάς και τις οικογένειες σας, Καλή Χρονιά γιομάτη Υγεία, Αγάπη, Αισιοδοξία, Ελπίδα, Όνειρα, Γαλήνη και Χαμόγελα. Να είστε όλες και όλοι καλά και ας ελπίσουμε να είμαστε πάλι μαζί και του χρόνου.

του Νικόλαου Διονυσίου Σκέντζη


Οι κτηνοτρόφοι της ορεινής Ηλείας αναφέρονται με διάφορες ονομασίες: τσοπάνης, βοσκός, σκουτέρης, ξωμάχος, ποιμένας κ.α.
Σαν βάση είχαν το στανοτόπι (λημέρι), ο χώρος όπου υπήρχαν οι αναγκαίες εγκαταστάσεις για την εξυπηρέτηση των ανθρώπων και των ζώων.
Το καλύβι ήταν το κύριο κτίσμα που στέγαζε ανθρώπους και ζώα κατά την χειμερινή περίοδο.
Το μαντρί ήταν ένας περιφραγμένος χώρος για τον αυλισμό και το τάισμα των ζώων.
Το γαλάρι (ξελώντσα) ήταν χώρος φτιαγμένος σε επικλινές σημείο για να στραγγίζουν τα νερά, για την διανυκτέρευση των ζώων.
Ο τσάρκος ήταν ένας μικρός χώρος για να φυλάσσονται τα νεογέννητα αρνοκάτσικα.
Στις αρχές τις άνοιξης σε ανοιχτό χώρο έφτιαχναν την στρούγκα για το άρμεγμα, με κλαδιά (γκορτσιές) γύρω-γύρω και τοποθετούσαν στην έξοδο δύο μεγάλα λιθάρια τα ονομαζόμενα στρουγκολίθια στα οποία κάθονταν οι δύο που άρμεγαν, ενώ ένας τρίτος (στρουγκολάτης) προωθούσε τα ζώα προς την έξοδο.
Ταυτόχρονα κοντά έφτιαχναν την παγανιά, αρκετά μεγάλος χώρος και περιφραγμένος, για γιομάτισμα το μεσημέρι και προφύλαξη το βράδυ.
Τα σκεύη που χρησιμοποιούσαν ήταν χαλκωματένια και ξύλινα.
Τέντζερη για το μαγείρεμα, σαγάνι για το φαγητό, τέσα για την μεταφορά του φαγητού, καζάνι (λεβέτι) για το ζέσταμα και το πήξιμο του γάλακτος, καρδάρα (μπακράτσα) και βεδούρα για το άρμεγμα, καρδάρι για πολλές χρήσεις γύρω από το γάλα, γιατί ήταν ευκολόχρηστο.
Το κουτούλι το χρησιμοποιούσαν για το μέτρημα του γάλακτος, στραγκοπάνι για το σούρωμα, τσαντελσπάνε στο οποίο έριχναν το πηγμένο γάλα, στάλπη (σπριγγλιάτα) μέσα στο οποίο στράγγιζε ο τυρόγαλος, τρίφτης για το ανακάτεμα του τυρόγαλου μέχρι να βγει η μυτζήθρα, κεψέ για το μάζεμα της μυτζήθρας, τεζάχι για το αλάτισμα του τυριού και της μυτζήθρας και τέλος ο δάρτης για την αποβουτύρωση του γάλακτος.
Όταν γεννούσαν τα γιδοπρόβατα το πρώτο γάλα που δεν είχε καθαρίσει και ήταν αρκετά πηκτό το ονόμαζαν κόλλα, και με αυτό έφτιαναν το κορκοφίγκι.
Τα προϊόντα του αιγοπρόβιου γάλακτος όπως το παραδοσιακό τυρί φέτα, κεφαλοτύρι, γραβιέρα, γιαούρτι, κ.α. καθώς επίσης και τα υποπροϊόντα του είναι τα καλύτερα, και με την μεγαλύτερη ζήτηση.
Στις αρχές της άνοιξης κωλοκούριζαν τα πρόβατα, κούρευαν δηλαδή την κοιλιά, το λαιμό, τα πίσω πόδια και τέλος την ουρά, για να παίρνει αέρα το ζώο, αλλά και για να αρμέγεται εύκολα και πιο καθαρά.
Τον Μάιο γίνονταν ο κούρος παρουσία όλης της οικογένειας, φίλων και συγγενών για βοήθεια, ενώ ταυτόχρονα έσφαζαν ένα ζώο ώστε η μέρα του κούρου να ξεχωρίζει από τις άλλες. Από τα μαλλιά των προβάτων έφτιαχναν το ποκάρι.
Το κούρεμα των γιδιών γίνονταν με διαφορετικό τρόπο, καρφώνοντας στο έδαφος μια φούρκα, περνούσαν το κεφάλι του ζώου μέσα ώστε να μην κουνιέται και εν συνεχεία κούρευαν το ζώο σε όρθια στάση.
Ο τσοπάνος όσα ζώα και να είχε στο κοπάδι του τα γνώριζε ένα-ένα και σε πολλά από αυτά έδινε και ονόματα.
Η ενδυμασία του ήταν πλεκτή φανέλα, υφαντό πουκάμισο ή βέγγα, υφαντό σώβρακο, υφαντό μπαινοβράκι της νεροτριβής, υφαντή κάπα της νεροτριβής, πλεκτό πουλόβερ, μπούστο και πλεκτές κάλτσες από τραγόμαλλο που περνούσαν τον αστράγαλο σε σχήμα μπότας οι οποίες δεν απορροφούσαν το νερό και διατηρούσαν τα πόδια ζεστά και στεγνά.
Τέλος τα υποδήματα του ήταν καουτσούκια η γουρουνοτσάρουχα. Όλα αυτά διατηρηθήκαν στα χωριά μας μέχρι την δεκαετία 1950-1960.


Το παραπάνω άρθρο μας το έδωσε ο γράφων και είχε δημοσιευτεί στο Περιοδικό "Φολόη" Αρ. Τεύχους 59 του 2011.

Η γραφή είναι της διδασκάλισσας Ελένης Νικολετοπούλου

"Σγαρλίζοντας" κάποια παλιά έγγραφα από αρχεία του Δημοτικού Σχολείου Αντρωνίου, διαπιστώσαμε ότι σχεδόν όλοι οι παλιοί διδάσκαλοι του περασμένου αιώνα το όνομα Χρίστος, το έγραφαν με ι (γιώτα) και περισπωμένη φυσικά, π.χ. Χρίστος Νικολετόπουλος, Χρίστος Μπαντούνας (Πλίθας) κλπ. Αντίθετα στα αρχεία των μητρώων (κοντά στην επανάσταση) παρατηρούμε ότι  γράφεται με η (ήτα) και περισπωμένη (μακρόν προ βραχέως). Επειδή με την ορθογραφία δεν τα πάμε και πολύ καλά, ψάξαμε λίγο το παραπάνω θέμα για να μην βγουν πάλι οι εξυπνάκηδες με τις λεξικο-γραμματικές παρατηρήσεις τους όπως με την λέξη «κρεμάγανε» που γράψαμε εδώ. Το όνομα Χρήστος είναι πολύ σπάνιο και στο χωριό μας ακόμη περισσότερο (μετριούνται στα δάκτυλα). Η έρευνα που έκανε ο Χάρης Φουνταλής, σε δείγμα 100.000 περίπου ατόμων το όνομα Χρήστος έρχεται στην 6η θέση σε απόσταση από τον 5ο και στην 17η στην γενική κατάταξη (μαζί με τα γυναικεία ονόματα).

Κεντρική Σελίδα

Ο Τόπος μας

Παράδοση

Πολυμέσα

Ιστορία

Στατιστικά Μετρητές

Χρήστες
246
Άρθρα
1028
Εμφανίσεις Άρθρων
16731033

Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 302 επισκέπτες και κανένα μέλος

S5 Box

Login

Register

Δημοφιλή άρθρα