Βιβλία, έντυπα
  • Εγγραφή

Frontpage

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά

Έφυγε την Πέμπτη 27.2.2020 η Αντωνία Ζαχαροπούλου - Μυριτζή (κόρη του μπάρμπα Νικολάκη) που γεννήθηκε στα Ζαχαραίικα πριν 65 χρόνια.

Η κηδεία της θα γίνε το Σάββατο στις 12.00 στην Αγία Βαρβάρα Μεταμόρφωσης.

Στον σύζυγό της Σταμάτη στις κόρες της Μαρία. Μαρίνα και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά

Το περασμένο καλοκαιράκι του 19 έμαθα από τον Χρύσανθο Παπαδόπουλο (του παπά), ότι την μεγάλη καμπάνα της εκκλησίας την είχε κάνει δωρεά ο Κώστας Παπαντώνης 1907 (του Γκαβαντώνη 1848) αδελφός της Βλάχας και συγγενής μου που είχε κάνει μεγάλη προκοπή στο Πέραμα.

Τότε, η εκκλησία μας είχε ένα πολύ όμορφο καμπαναριό που βρισκόταν πάνω από τον γυναικωνίτη, στην γωνία που σχηματίζουν ο δυτικός με τον νότιο τοίχο της εκκλησίας και αποτελούσε προέκταση της οροφής.

Ήταν χτισμένο με την ίδια πέτρα όπως και ο υπόλοιπος Ναός και έφερε μία μόνο καμπάνα που χαιρόσουν να την ακούς όπως λέει και το τραγούδι: «Γιώργη βαράν τα σήμαντρα, σημαίνουν οι καμπάνες…». Την βαρούσαμε με το χέρι και σου αγαλλίαζε η ψυχή. Λέγανε μάλιστα οι παλιοί ότι το μέταλλο της καμπάνας όταν την χτυπούσαν με το χέρι είχε και θεραπευτικές ιδιότητες, σε γιάτρευε.

Οι επίτροποι και ο παπάς που χειρίζονταν τα οικονομικά της εκκλησίας τότε, είχαν αντίθετη άποψη! Αποφάσισαν και χάλασαν αυτό το αριστούργημα, έφτιαξαν νέο με μπετόν και δεν έφτανε μόνον αυτό αλλά σοφάτισαν και την εκκλησία.

Είδαμε και πάθαμε να την επαναφέρουμε στην μορφή που την βλέπετε σήμερα. Όλη νύχτα ξήλωνε η αφεντιά μου με το σκεπάρνι τους σοφάδες ώστε να εμφανιστούν οι καλοπελεκημένες γωνίες του κτηρίου. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση να πείσουμε τους στενοκέφαλους ώστε να έλθει στην αρχική μορφή που του είχαν δώσει οι κτήτορες. Το σπάσιμο των σοφάδων, αυτή η «εγκληματική» ενέργεια, η αποκάλυψη, πιστώνεται και σε έναν ακόμη συγχωριανό μας που δεν έχω εξουσιοδότηση να αποκαλύψω.

Κάπως έτσι έγινε η εκκλησία «σήμα κατατεθέν» του χωριού αλλά μας έμειναν «κληρονομιά», ο πρόναος και το καμπαναριό που «μουτζουρώνουν» την όλη εικόνα του κτηρίου.

Όταν ανέγειραν το νέο καμπαναριό, το «φορτώσανε» καμπάνες, έβαλαν και τα ηλεκτροσφυριά και «όποιον πάρει ο χάρος». Υπήρχε από παλιά ένας ανούσιος ανταγωνισμός μεταξύ των άλλων χωριών και κυρίως με την Γιάρμενα ποια καμπάνα βαράει δυνατότερα και από πιο μεγάφωνα ακούγονται μακρύτερα τα «νιαουρίσματα». Πας στο χωριό σου να ηρεμήσεις και σου γίνονται τα νεύρα τσατάλια. Ερήμωσε η γειτονιά με τούτα και με τ’ άλλα και «μην τον είδατε τον Παναή» εάν βρεθεί αγοραστής για τι σπίτι.

Δυστυχώς δεν έχουμε ακόμη φωτογραφία του παλιού καμπαναριού καθότι τα πλατάνια που ήταν στον προαύλιο χώρο το ξεπερνούσαν στο ύψος και εμπόδιζαν τον φακό να το αποτυπώσει.

Όπως είπαμε και παραπάνω, πριν βάλουν τα έμβολα με τα σφυριά στην καμπάνα την χτυπούσαμε με το χέρι ή κρεμούσαμε ένα σχοινί στα πλατάνια και την χτυπούσαμε και από κάτω. Θα γνωρίζουν οι πιο τρανοί ότι, ο Τσώνος χτυπούσε την καμπάνα το πρωί (για να μαζευτούν τα παιδιά στο σχολείο) από το μπαλκόνι του σπιτιού μου.

Θυμάμαι, είχε πεθάνει κάποιος και εμείς τα μεγαλύτερα παιδιά χτυπούσαμε την καμπάνα. Ο Γιάννης του Μπουγιούμη ήταν τότε τσορομπίλη. Τήραγε το καμπαναριό και λιγουρευόταν να βαρέσει και αυτός την καμπάνα. Ήθελε να παίξει, γάρις υπήρχαν τότενες παιχνίδια!

Παρακάλαγε ο δόλιος να την κτυπήσει λιγουλάκι αλλά 'μεις τα πιο τρανά τ’ αμποδάγαμε, νομίζοντας ότι κάτι κάνουμε! Επιτρέπαμε μόνον στους μικρούς που είχανε συγγένεια με τον νεκρό. Ήταν κάτι που λειτουργούσε σαν (άγραφος) νόμος.

Σε λίγο, να σου και ο παππούλης του που έχει πάρει τ’ όνομά του. Πέρναγε κορδωμένος μπροστά από την εκκλησία ό Κουφόγιαννης (Γιάνννης Συλάιδος 1904).

-Παππούλη – παππούλη, του φωνάζει ο Γιάννης!

-Τι θες ρε; Απαντάει (με αυταρχικό ύφος) ο Κουφόγιαννης.

-Πότε θα πεθάνεις να βαρέσω την «ταμπάνα»;

-Πήγαινε στο διάολο από δω που θα με πεθάνεις για να βαρέσεις την καμπάνα.

Τον "έστρωσε από κοντά" και όπου φύγει- φύγει ο Γιάννης, χτύπησαν οι φτέρνες στα καπούλια.

Ο Γιάννης Κότσαλης (1960) του Λεωνίδη (Μπουγιούμης1931) ήταν γειτονόπουλο και ζήσαμε μαζί τα παιδικά χρόνια. Αργότερα ορφάνεψε, πέθανε νωρίς ο πατέρας του ο Λεωνίδης και παρ’ όλες τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπισε με τα άλλα έξι αδέλφια του, βγήκε στο ξέφωτο και ακολούθησε τον δρόμο του.

Μεγάλωσε, προόδευσε και τώρα ως συνταξιούχος σεργιανάει σαν μεγιστάνας και καλά κάνει. Έχει αρκετό χιούμορ και η παρέα μαζί του είναι ευχάριστη. Έχω κι άλλες ιστορίες να διηγηθώ στο μέλλον με τον Γιάννη.

Οι φωτογραφίες που ποστάρω (γλώσσα της πληροφορικής), είναι από το Αντρώνι και πρόσφατα από την συνάντηση μας στο Καματερό. Δεν έβαλα φωτογραφία με το τελευταίο μερσεντές που κυκλοφορεί, να μην το ματιάσετε. Του «χάλασαν την μαγιά» οι γνωστοί άγνωστοι και ανησυχεί o Γιάννης με τις τελευταίες ενέργειες που χτυπούν πολυτελή αυτοκίνητα. Θα «έσκαγε» όμως ο Αλέκος (ο μπάρμπας του) αν δεν του θύμιζε την λαϊκή μας παροιμία ότι, «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και επιδέξιους κώλους».

Κώστας Παπαντωνόπουλος Φλεβάρης 2020

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

30 φωτογραφίες από το δεύτερο αντάμωμα των τάξεων 1968-69-70 παλιών συμμαθητών και καθηγητών του Γυμνασίου Λαμπείας που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο, ‎24 ‎Ιουλίου ‎ 2010 στην Δίβρη.

Οι φωτογραφίες προέρχονται από τον συμμαθητή μας Γιάννη Ντινόπουλο με σκοπό να τις μοιραστούμε όλοι. Βίντεο δεν έχουμε ακόμη διότι δεν βρέθηκε το αρχείο μου.

Θα συνεχιστούν δημοσιεύσεις με φωτογραφίες από την σχολική ζωή στο Γυμνάσιο αλλά και από τις δραστηριότητες των μαθητών στο οικοτροφείο της Δίβρης.

Υγ. To 2010 ήταν μια δημιουργική χρονιά για την αφεντιά μου. Λίγο πριν την συνάντηση είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο, «Γιάννης και Γιώργης Γιαννιάς, Οι σταυραετοί του Ωλενού», που φτιάξαμε με τον «συνοδοιπόρο» Ηλία Τουτούνη όπου θα θυμάστε, το διένειμα στη συνάντηση.

Επίσης λίγο αργότερα, τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, δημιουργήθηκε στην Δίβρη ο Σύλλογος «Ωλονός» με σπουδαίες δραστηριότητες για την Ορεινή Ηλεία που συνεχίζονται ως και σήμερα.

Κώστας Παπαντωνόπουλος, Φλεβάρης 2020

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα κάθονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά

Ξεκινήσαμε πριν κάμποσα χρόνια μία μεγάλη έρευνα για την εκπαίδευση στην ορεινή Ηλεία που άρχιζε πρώτα από το δικό μας, το σχολείο Αντρωνίου. Κατόπιν προχωρήσαμε και στα Σχολαρχεία, τα Γυμνάσια κλπ.

Σε προηγούμενη αναφορά μας που αφορούσε την εκπαίδευση στην Πηνεία και συγκεκριμένα σε άρθρο μας για το Γυμνάσιο Σιμοπούλου, τονίσαμε ότι, «μεγάλη ανάσα» στην ταλαιπωρημένη επαρχία μας, έδωσαν τα ιδρύματα (ορφανοτροφεία – οικοτροφεία) της εκκλησίας.

Ζητήσαμε την συνδρομή της Μητρόπολης Ηλείας προκειμένου να μας δώσει στατιστικά των φοιτησάντων μαθητών στα ιδρύματα της εκκλησίας με καταγωγή την Ορεινή Ηλεία που κατά μεγάλο μέρος οφείλουν τις σπουδές τους στα ως άνω ιδρύματα.

Για την εργασία μας αυτή, ενδιαφέρθηκε προσωπικά ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Ηλείας κ.κ. Γερμανός και τον ευχαριστούμε και από εδώ δημόσια. Σε τηλεφωνική μας επικοινωνία, ενεθάρρυνε την προσπάθειά μας όπου σταδιακά μας στέλνει τις καταστάσεις των φοιτησάντων που τις συντάσσουν (κατόπιν εντολής του Δεσπότη) οι ιερωμένοι των ιδρυμάτων αλλά και οι ιερείς των χωριών μας ύστερα από έρευνα που θα πραγματοποιήσουν.

Έναν εξ αυτών των καταλόγων θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας ο οποίος προέρχεται από την σχολή Κοπτικής Ραπτικής του Οικοτροφείο Θηλαίων η «Αγία Αικατερίνη». Παράλληλα δημοσιεύουμε και δύο φωτογραφίες που εξασφαλίσαμε από τον συνοδοιπόρο λαογράφο-συγγραφέα, Ηλία Τουτούνη.

Στην παραπάνω σχολή που λειτουργούσε στην Αμαλιάδα, φοίτησαν από το 1975 έως το 2004, εκατό (100) μαθήτριες από περιοχές του Ν. Ηλείας εκ των οποίων οι σαράντα επτά (47) ήταν από όλα τα χωριά, εκ των οποίων οι είκοσι τρεις (23) μαθήτριες ήταν από ορεινές περιοχές όπου αναφέρονται αναλυτικά ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο, χωριό και χρονολογία φοίτησης.

Κώστας Παπαντωνόπουλος Φλεβάρης 2020

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, υπαίθριες δραστηριότητες

Μαγδαλινή του Μπουλουγούρη την λέω εγώ από τσορομπίλη αλλά και σχεδόν όλοι οι συγχωριανοί μας. Το όνομα ή το παρατσούκλι σε μας τους Αντρωναίους δεν αλλάζει ποτέ, μένει έτσι για πάντα.

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Δεν γνώριζα αυτήν την καλλιτεχνική της πλευρά αλλά κόρη του Μπουλουγούρη και εγγόνα του Νικόλα του Σίνου είναι, πώς να το κάνουμε, έχει την φλέβα, το «μικρόβιο».

Κεντρική Σελίδα

Ο Τόπος μας

Παράδοση

Πολυμέσα

Ιστορία

Στατιστικά Μετρητές

Χρήστες
246
Άρθρα
1070
Εμφανίσεις Άρθρων
17651589

Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 332 επισκέπτες και κανένα μέλος

S5 Box

Login

Register

Δημοφιλή άρθρα