Ορεινή, Μοστενίτσα
  • Εγγραφή

Frontpage

Έφυγε σήμερα Τετάρτη 13.11.2019 ο Κωνσταντίνος Κωστόπουλος του Ιωάννη που γεννήθηκε πριν 61 χρόνια στη Σπαρτουλιά Αντρωνίου.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο Πέμπτη ώρα 11.00 στη γενέτειρά του.

Στην μητέρα του Γεωργία, στα αδέλφια του Δήμο, Μαρία, Αθανασία εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.

Ο πατέρας του ο Γιάννης Κωστόπουλος πέθανε το 1987

Η ενημέρωση μας ήλθε μπονόρα από τις βροχερές Χαραγές, από τον Γιαρμεναίο φίλο μας Γιώργο Μαρκόπουλο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, κείμενο

Μνημόσυνο σήμερα στο χωριό, ένας χρόνος του Λάμπη.

Εδώ..., ένα όμορφο πρωινό Δευτέρας, ‎28 ‎Αυγούστου ‎2006, ‏‎10:32:22 μμ, στου Θανάση του Τρικκόκη με τον Γκιαούρη (Αντρέα του Πλίθα) που έφυγε το 2008.

Θλίψη γμτ…, σήμερα δεν υπάρχει "κολυμπηθρόξυλο"!

Έφυγε χθες Τετάρτη 6.11.2019 η Θεοδώρα Θεοδωροπούλου του Νικολάου (Σούτα) που γεννήθηκε στο Πανόπουλο πριν 50 χρόνια.

Η κηδεία έγινε τώρα το μεσημέρι στο Πανόπουλο

Στους γονείς της Νικόλαο και Ευφροσύνη στα αδέλφια της Ασημίνα, Πηνελόπη, Δημοσθένη, Κωνσταντίνο, Αθανάσιο και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.

Ο Πατέρας της ο Νίκος Σούτας ήλθε σώγαμπρος από το Μπουρντάνου στον Δημοσθένη Κανελλόπουλο (Ζεματούρα). Το 2016 έχασε τον γιό του Θεόδωρο από την ίδια ασθένεια που όλοι φαντάζεστε.

Η πληροφόρηση προέρχεται από τον γνωστό φίλο μας, Γιώργο Μαρκόπουλο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, δέντρο, φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες και φύσηΤρούπιο Λιθάρι: Ένα βράχος αρκετών κυβικών μέτρων στο Αντρώνι.

Βρίσκεται ανατολικά της πλατείας σχεδόν μέσα στο χωριό, στην αρχή που σχηματίζεται το φαράγγι Αντρωνίου, κάτω από το πέτρινο αλώνι του Πλιέγκα.

Αξιοθέατο σε ειδυλλιακό τοπίο για τολμηρούς όπου στο βάθος και νότια ανατολικά διαγράφεται το ποτάμι, ο ομηρικός ποταμός Σελλήεις (Πηνειακός Λάδωνας).

Τόσοι και τόσοι θρύλοι υπάρχουν για το Τρούπιο λιθάρι, ιστορίες, μάχες και φονικά που κάποια στιγμή στο μέλλον θα παρουσιάσουμε.

Το μοντέλο (για να μην ψάχνεστε), είναι ο κολλητός μου από το Αίγιο, ο Φάνης ο Μανεσιώτης που τον έχω «παντρευτεί» από τα δέκα πέντε μου.
Η εικόνα ίσως περιέχει: φαγητόΤρούπιο Λιθάρι: Το στοιχειό όπως το σκάλισε η φύση! φωτο:2009

Έσβησε το χαμόγελο της Ρίας την αυγή της Τρίτης 22.10.2019

Είναι κόρη του αείμνηστου Λύσανδρου Παναγόπουλου (Μπουλουγούρη) και της Ελένης (κόρη του Ν. Σίνου). Αδέλφια της είναι ο Νικόλας που ζει στην Αυστραλία, ο Κώστας, η Μάγδα και η Βάσω.

Έφυγε από τούτον τον κόσμο όπως ήσυχα και σιωπηλά έζησε, ελεύθερη σαν το όνομά της χωρίς φανφάρες, ράσα και καλυμμαύκια.

Ένα ανοικτό μυαλό με ήθος, ευγένειά, νηφαλιότητα, σπινθηροβόλα σκέψη, ελευθερία έκφρασης και δράσης που σε αποδεχόταν και σε υπερασπιζόταν ακόμα κι αν δεν συμφωνούσε μαζί σου.

Θρήνος για τον σύζυγό της Μανώλη, τους συγγενείς της αλλά και εμάς τους συγχωριανούς της μας βύθισε στο πένθος. Έφυγε να ανταμώσει τον Γιώργο, το άλλο στερνοπούλι του Μπουλουγούρη που τόσο αγαπούσε.

Στην Αθήνα που ήλθε, έμεινε στο Παγκράτι. Εκεί συνήθως την βλέπαμε αλλά και στην Καισαριανή με τις αγαπημένες της ξαδέλφες, την Λεμονιά και την Πόπη. Αξίζει εδώ να μνημονεύσουμε, ότι στα πρώτα χρόνια στην πρωτεύουσα, κατεβήκαμε και οι τέσσερις από τα Ιλίσια στο Παγκράτι λόγω και της τότε ανύπαρκτης συγκοινωνίας με το διαβολεμένο μηχανάκι (Samurai 750), τετρακάβαλο στη μία ρόδα.

Η Ρία σπούδασε αυτό που αγαπούσε, την τέχνη σχετικά με τον καλλωπισμό - αισθητική του προσώπου. Ήταν μεγάλο ταλέντο, περιζήτητη στη δουλειά της και όπως μας είχε εκμυστηρευτεί βρέθηκε ένα διάστημα για περαιτέρω εξειδίκευση στο Παρίσι. Προφέσορα τη λέγαμε όταν πέρναγε το όνομά της ως μακιγιέρ, στους τίτλους των συντελεστών στην τηλεόραση.

Συμμετείχε ενεργά στις εκδηλώσεις στο χωριό μας και δεν δίσταζε ακόμη και στις πλάκες όπως θα δείτε και στο υλικό που παραθέτουμε, με σεβασμό στη μνήμη της.

Στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και όταν έμαθε ότι συγκεντρώνονται αντικείμενα για το Λαογραφικό μας Μουσείο, μας κάλεσε αυτοβούλως να πάρουμε όσα θέλαμε. Κρατήσαμε περισσότερα από δέκα εξαιρετικά και πολύ αξιόλογα κομμάτια που πάνω τους θα φιγουράρει σύντομα το όνομά της, «εις τους αιώνες των αιώνων…». Ήθελε να τα δώσει όλα όπως ανέφερε σε συγγενικό της πρόσωπο λίγο πριν το τέλος: «δεν τα έδινα όλα του Κωστάκη, χαμένα θα πάνε». Αυτή ήταν η Ρία!

Την αρρώστια της την αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια, η οποία αν και το πάλεψε με θάρρος, σθένος και αισιοδοξία, δεν κατόρθωσε να βγει νικήτρια.

Ομοιοπαθείς… όταν βιώναμε την πιο σκληρή δοκιμασία, συμφωνήσαμε να ανταμώσουμε αλλά, «άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει». Δεν προκάναμε, μείναμε ξοπίσω να την αποχαιρετήσουμε, να της πούμε το τελευταίο αντίο αν και τα αποχαιρετιστήρια αυτά είναι λυπηρά, τα οφείλουμε όμως ή αν θέλετε τα περιμένει. Οι φίλοι που φεύγουν για το μεγάλο ταξίδι, παίρνουν κάτι δικό μας, που φεύγει κι αυτό και χάνεται μαζί τους.

Άντε να περάσεις κάτου τώρα, κατά τα Μπουλουγουραίικα, εκεί που στεκόταν και μας περίμενε με αυτό το ζεστό της χαμόγελο, εκεί στο πεζούλι με τη μουριά που τσορομπίλια σταλίζαμε να παρακολουθούμε από το παραθύρι τον μπάρμπα Λύσανδρο να φτιάχνει τσαρούχια.

Καλή αντάμωση αγαπητή συμπατριώτισσα, η απώλειά σου αφήνει μεγάλο κενό σε όλους μας.

Κώστας Παπαντωνόπουλος

Εκδρομή στην Αγία Παρασκευή 1965-66

Κεντρική Σελίδα

Ο Τόπος μας

Παράδοση

Πολυμέσα

Ιστορία

Στατιστικά Μετρητές

Χρήστες
246
Άρθρα
1040
Εμφανίσεις Άρθρων
16976803

Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 361 επισκέπτες και κανένα μέλος

S5 Box

Login

Register

Δημοφιλή άρθρα