Καλώς ορίσατε στην αρχαιότερη ιστοσελίδα της Ηλείας, στο Αντρώνι και στην Ορεινή Ηλεία.

Είναι οι κατάφυτες διαδρομές μέσα στις βελανιδιές και στα πλατάνια στο κέντρο της Κάπελης με τις απόκρημνες πλαγιές, τα σκιερά φαράγγια με τις πολλές σπηλιές, τους καταρράκτες, τους νερόμυλους και τις νεροτριβές, με τις δροσερές πηγές και τα καθαρά ποτάμια... Με τα πετρόχτιστα σπίτια, τα νόστιμα φαγητά και το καλό κρασί, τα αρχοντικά γλέντια και τους φιλόξενους κατοίκους.

Frontpage

ΧΑΤΖΗΣ, Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟ ΑΝΤΡΩΝΙ

Για να τσιγκλήσουμε τις μνήμες των συγχωριανών μας αφήσαμε πριν λίγες μέρες στον τοίχο μας στο facebook το παρακάτω κείμενο:

«Τούτες τις μέρες που τακτοποιούσα τις σημειώσεις μου… "έπεσα" πάνω στην τοποθεσία «Χατζή» στο Αντρώνι η οποία πήρε  το όνομα της από τον παρακάτω αντάρτη.
Παράλληλα μου ήλθε στο νου και η γνωστή παροιμία: «Η Ενάτη στην Πηνεία και οι αντάρτες στην Λαμπεία» που διέσωσε ο συνοδοιπόρος μου Ηλίας Τουτούνης.
Όταν λοιπόν έφτασε η «ενάτη μεραρχία» στο Αντρώνι, έφεραν, και παρουσίασαν στον επικεφαλή αξιωματικό έναν αντάρτη με το όνομα, Χατζής. Δεν γνωρίζουμε αν ήταν το πραγματικό του όνομα η αν ήταν ψευδώνυμο όπως  συνηθιζόταν τότε,  για τους γνωστούς και ευνόητους λόγους.
Εξέτασε επί τόπου ο αξιωματικός (κάτω από τον πλάτανο της εκκλησίας) τον Αντάρτη  και όταν τελείωσε του λέει, «φύγε…, είσαι ελεύθερος».
Έφυγε ο δόλιος τρέχοντας και πριν στρίψει στο ρέμα στο Νεράκι, τον πυροβόλησε και τον σώριασε κάτω νεκρό.
Ο Χατζής έμεινε εδεκεί και δεν τον πλησίαζε κανένας παρά μόνον του Καραλή ο Λάμπης 1933, έβγαλε τα τα άρβυλα μαζί με έναν άλλο, τον κλώτσησε και έπεσε στο ρέμα. Στην συνέχεια όμως η Γιωργούλα Μίτση, του Μποξά,

  (ήταν γενναία γυναίκα) πήρε την πρωτοβουλία ενώ κανένας δεν τολμούσε και έβγαλε τον Χατζή από το ρέμα Νεράκι. Η Γιωργούλα κατέβηκε κάτω, του μάζεψε τα μυαλά στην ποδιά, τον έδεσε και τον τράβηξαν πάνω ό Γιάννης Παπαδημητρόπουλος Κουρατζόγιαννης1898 μαζί με έναν άλλο. Στην συνέχεια τον σήκωσε τον μετέφερε και τον έθαψε στο νεκροταφείο δεξιά στην είσοδο. 

Ούτε ο παπάς Κώστας δεν τον διάβασε τον άνθρωπο!
Έμεινε εκεί για χρόνια ως που ήλθαν οι συγγενείς του και πήραν τα οστά του.
Το γνωστοποιώ αφενός για να εξάρω την λεβεντιά της Γιωργούλας και αφετέρου μήπως βρούμε περισσότερα στοιχεία για τον τραγικό αντάρτη.
Όσο για τον άθλιο αξιωματικό της Ενάτης… δεν ήταν ούτε για φτύσιμο!».

Φόνος εξ αμελείας της μικρής Ασήμως στο Αντρώνι το 1907

Γράφει: Ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Εφημερίδα Νεολόγος Πατρών Τρίτη 15 Μαΐου 1907

Φόνος εξ αμελείας

Τηλεγραφεί ο εν Πύργω ανταποκριτής:

«Εις το χωρίον Αντρώνι της Λαμπείας ο οκταετής παις Παν. Μπαντούνας εφονευσε εξ αμελείας την συνομήλικον κόρη Ασήμω Νικολάου Κοτσάφτη».

Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για το παραπάνω δυσάρεστο περιστατικό. Σύμφωνα με το δημοσίευμα της εφημερίδας ο 8χρονος Παναγιώτης Μπαντούνας θα είχε γεννηθεί το 1899 ο οποίος δεν συμπίπτει με τα αρχεία μας. Βρίσκουμε το ίδιο όνομα, Παναγιώτη του Λεωνίδα λίγο πάρα πίσω με χρονολογία γέννησης το 1896.

Ξέλαση ή εξ- έλαση

Γράφει ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Η λέξη ξέλαση ή εξ - έλαση σημαίνει εξόρμηση και προέρχεται από το ρήμα εξ-ελαύνω που σημαίνει προχωρώ, εξορμώ, κινούμαι προς βοήθεια. Είναι η αλληλεγγύη η αμοιβαία στήριξη (ηθική και υλική) ανάμεσα στα μέλη μιας ομάδας ή κοινότητας που κατά κάποιο τρόπο δοκιμάζονται. Η προσφορά ήταν ανιδιοτελής και στα πλαίσια της τοπικής κοινωνίας όποιος πρόσφερε τη βοήθειά του δεν περίμενε καμιά ανταπόδοση.

Στα ορεινά χωριά μας η ξέλαση, δεν ήταν απλά ένα έθιμο αλλά σχέση ζωής. Μαζεύονταν και πήγαιναν να βοηθήσουν κάποιον ανήμπορο συγχωριανό τους, ειδικά όταν κάποιος πάθαινε κάποια αβαρία και δεν ήταν σε θέση να εργαστεί είτε από γεράματα, αρρώστια, απώλεια συζύγου κλπ. Η ξέλαση και για κοινές δουλειές γειτονιάς, όπου όλοι οι γείτονες ή φίλοι, λειτουργούσαν με γνώμονα την αλληλεγγύη που κατέληγε στην ψυχαγωγία της παρέας ή της γειτονιάς όπου εκεί κυριαρχούσαν τα γέλια και καλαμπούρια, τα αριστοφανικά αστεία, το κουτσομπολιό και όλα αυτά τα απρόβλεπτα για να τριφτεί το αραποσίτι, να ετοιμαστούν τα προικιά, να λαναριστούν τα μαλλιά και να απλωθεί το στημόνι γιά να τυλιχτεί στο αντί κ.α.

ΓΟΥΡΝΟΤΣΑΡΟΥΧΑ ....ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ...!

Καταγραφή Ηλίας Τουτούνης

Τα παλιά χρόνια, που η βιομηχανία υποδημάτων ήταν ανύπαρκτη, οι άνθρωποι είχαν μεγάλη ανάγκη για την ποδεμή (υπόδηση). Η καθημερινή εργασία στην ύπαιθρο, όπου ακόμη και οι δρόμοι ήσαν κακοτράχαλοι και λασπωμένοι, οποιαδήποτε παπούτσια ή σανδάλια κι αν φορούσαν φθείρονταν πολύ γρήγορα και αχρηστεύονταν. Αρκετοί τύλιγαν τα πόδια τους με πανιά και τα έδεναν (φάσκιωναν), αλλά επάνω στα πανιά το καλοκαίρι προσκολλούσαν διάφορα χορτάρια όπως κολιτσίδες, μουχρίτσα αγκάθια κ.ά. Ακόμη ίδρωναν τα πόδια διότι δεν αερίζονταν και μόλις ερχόταν σε επαφή με το νερό, τότε μούσκευαν και χαλούσαν γρήγορα.

Έτσι ο άνθρωπος έβρισκε διαφόρους τρόπους, για να κατασκευάζει παπούτσια, ώστε να προφυλάξει τα πόδια του. Μεταξύ αυτών ήταν και το τσαρούχι με τις θηλιές που προέρχεται από το τουρκικό Garik) που ήταν ένα είδος παπουτσιού των χωρικών και των βοσκών, χαμηλό και ελαφρύ. Έπαιρναν το δέρμα των γουρουνιών (γουρνοτόμαρο) μετά το γδάρσιμο το αλατίζανε και το βάζανε στον ήλιο για να ψηθεί (αποξηρανθεί). Πριν το αποξεράνουν το έκοβαν σε φασκιές (στενές λωρίδες) πλάτους μιας ανοικτής παλάμης. Πιο γερά ήταν αυτά που γίνονταν από επεξεργασμένα χοντρά γουρνοτόμαρα και ειδικά από τα μεσάδια δηλαδή τις ράχες, επειδή οι άκρες δεν βάσταγαν πολύ. Κόβανε και ένα κομμάτι μεγαλύτερο από το πόδι τους και βάζανε τις φασκιές στο νερό, για να φουσκώσουν (μαλακώσουν). Ακόμη κόβανε και λουρίδες σαν ράμματα χοντρά από την μέση και μετά, τα πλάγια της φασκιάς. Μετά ξουράφιζαν τις τρίχες καλά για να πάρουν γυαλιστεράδα. Στην μια άκρη τη φασκιά την δένανε σαν φιόγκο. Της δίνανε το σχήμα του ποδιού. Σε ανάλογη απόσταση και όταν έσφιγγαν και δένανε τα λουροτσάρουχα με τις θηλιές, το τσαρούχι έσφιγγε και γινότανε σούρα και έπαιρνε το σχήμα του ποδιού. Αυτή την πλεξίδα με τα λουριά την λέγανε «σούρτα». Τα τσαρούχια τα φορήγανε οι τσοπάνηδες, οι κυνηγοί, οι οδοιπόροι και οι αγρότες γιατί ήσαντε ανάλαφρα στα πόδια τους για να μην κολλάνε απάνω οι λάσπες, τα νερά και το χιόνι. Αντί για κάλτσες έβαζαν πλεχτά τσουράπια.

Ο γνωστός (τέως) επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος Νίκος Μπαντούνας

 Εμείς εδώ στην σελίδα (www.antroni.gr) χαιρόμαστε για τα άξια τέκνα του χωριού μας, προβάλλουμε τα έργα τους και ας «έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους…».

Κ. Παπαντωνόπουλος

Η πλατεία του Όκλι είναι μια μικρή Ελλάδα. Υπάρχει αρμονία στις σχέσεις καταστηματαρχών και εργαζομένων και ο κόσμος απολαμβάνει ελληνική φιλοξενία

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα: https://neoskosmos.com/el/2020/01/28/news/community/me-polles-evaisthisies-kai-pleonasma-anthropias-o-gnostos-teos-epicheirimatias-kai-filanthropos-nikos-mpantounas/?

Γνωρίζω τον κ. Νίκο Μπαντούνα εδώ και πολλά χρόνια. Φανατικός αναγνώστης της εφημερίδας μας, συχνά-πυκνά φωτογραφίες του από διάφορες εκδηλώσεις και με υψηλά πολιτικά ιστάμενα πρόσωπα, γίνονται πρωτοσέλιδα.

Η γενναιοδωρία του επίσης είναι ευρύτατα γνωστή μέσα κι έξω από τον παροικιακό χώρο. Χρόνια τώρα βοηθά οικονομικά ευαγή ιδρύματα της Πολιτείας της Βικτώριας, εθνικοτοπικούς Οργανισμούς, νοσοκομεία, παροικιακά σχολεία, αθλητικά σωματεία, έτσι για ν’ αναφέρουμε μερικά.

Στη συνάντησή μας, προσπαθώ να βάλω σε τάξη τον φάκελο που έχω μπροστά μου με τις αμέτρητες επιστολές που πιστοποιούν την ενεργό του δράση. Χάνομαι. Το παρατηρεί και με καθησυχάζει λέγοντας ότι δεν χρειάζεται. Χαρτιά είναι. Τότε;

Κεντρική Σελίδα

Ο Τόπος μας

Παράδοση

Πολυμέσα

Ιστορία

Αναδημοσιεύσεις

Free Joomla! templates by Engine Templates