Frontpage

Χριστίνα Λυκοτόμαρου 1932-2021 Μπαρμπότα

Έφυγε την Παρασκευή 26.03.2021 η Χριστίνα Λυκοτόμαρου σύζυγος +Ιωάννη (Σωτηρόγιαννη) που γεννήθηκε στην Αχλαδινή πριν 89 χρόνια

Η κηδεία της έγινε το Σάββατο στην Μπαρμπότα (Αμυγδαλή).

Στα παιδιά της Σία, Θεώνη, Kωνσταντίνα, Σωτήρη και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.

Την θειά Χριστίνα την συναντήσαμε την Τετάρτη, ‎21 ‎Αυγούστου ‎2019 στο σπίτι της στην Μπαρμπότα. Σταματήσαμε εκεί για να χαιρετήσουμε τον συμπατριώτη μας Φώτη Μ.

Η θειά Χριστίνα όμως μας απόσπασε την προσοχή με το αστείρευτο χιούμορ της αλλά και την ευστροφία της με αποτέλεσμα να περάσαμε μαζί της ένα υπέροχο πρωινό.

 Ήταν μια δυναμική γυναίκα που γνώριζε τα πάντα γύρω από την περιοχή μας όπως θα διαπιστώσετε και στο ολιγόλεπτο βίντεο που παραθέτουμε με απόλυτο βέβαια σεβασμό στην μνήμη της.

Μας μίλησε για όλα, για τα παιδικά της χρόνια στην Αχλαδινή, τον γάμο της το 1955, για τον αείμνηστο σύζυγό της, για τα παιδιά της και τα δύσκολα  χρόνια της αγροτικής και ποιμενικής ζωής της.

Καλό της ταξίδι! 

Κώστας Παπαντωνόπουλος

ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΤΟΒΙΤΣΑΣ…!

Καταγραφή Ηλίας Τουτούνης

Κάποτις μολογάγανε ότι στην Προστοβίτσα ήτανε μια πανέμορφη κοπέλα, Παρασκευούλα την φωνάζανε, μια νεράιδα που τέτοια ομορφότερη δεν έβρισκες πουθενά σ’ ούλο τον κόσμο. Ήτανε πολύ φτωχιά, αλλά πεντάμορφη και είχε και ψυχή από μάλαμα. Τον καιρό εκείνο, κάτου στο κάμπο, ήταν ένας τρανός και αιμοβόρoς άρχοντας που τυραγνούσε τον κοσμάκη και είχε ένα παιδί, μοναχοπαίδι, που δεν το είχε ιδωμένο ήλιος ποτέ. Μια ζωή το είχανε κλεισμένο μέσα και ούτε οι υπηρέτριες δεν το είχανε ανταμώσει, μόνο τα σκουσμάρια του ακούγανε που αγουριότανε σαν τσακάλι.

Όταν το παιδί του, έγινε δεκαοχτώ χρονώνε, ο άρχοντας έμαθε ότι στην Προστοβίτσα ήταν μια φτωχιά και πανέμορφη κοπέλα. Έτσι μια μέρα ο άρχοντας έστειλε την φρουρά του να πάνε στην Προστοβίτσα και να φέρουνε την παντάμορφη και τους γονείς της στο αρχοντικό του. Η φρουρά του, την άλλη μέρα καβάλα στ’ άλογα σκαλώσανε ψηλά στην Προστοβίτσα. Πήγανε κατ’ ευθείαν στο σπίτι της πεντάμορφης και είπανε ότι ο άρχοντας τους διάταξε να πάνε κάτου στο αρχοντικό του. Εκείνοι μόλις ακούσανε αυτό, φοβηθήκανε και μη μπορώντας να κάνουν αλλιώτικα σενιαριστήκανε και καβαλήκανε στ’ άλογα του άρχοντα που είχε στείλει στην συνοδεία και ροβολήκανε κάτου στο αρχοντικό. Εκεί τους περίμενε πως και πως ο άρχοντας. Αυτοί μόλις κοντοζυγώσανε, πάγωσε το αίμα τους. Φοβόσαντε μην τάχα και τους σκοτώσει ή τους ρίξει στα μπουντρούμια.

Αντί έκπληξης, μνημόσυνο στον συμμαθητή Αγγελή Κορρό (1954-2021)

Γράφει ο Κώστας Παπαντωνόπουλος

Σαν κεραυνός έπεσε η είδηση ότι απεβίωσε αιφνιδίως ο συμμαθητής μας Αγγελή Κορρός. Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε μέχρι που λίγο αργότερα δυστυχώς επιβεβαιώθηκε. Η καρδιά του τον είχε «προδώσει». Ήταν την επόμενη των γενεθλίων του, την Κυριακή στις 31 του Γενάρη.

Με τον Αγγελή γνωριστήκαμε 15χρονα τσορομπίλια στον Πόρο όταν παίζαμε κρυφτό στο θρυλικό θωρηκτό «Αβέρωφ». Περάσαμε μαζί τα τρία χρόνια στην ΣΔΥΝ 69 αλλά στην πορεία είχαμε διαφορετικές επιλογές ως προς τις ειδικότητες, αυτός κατάστρωμα εμείς μηχανή αλλά και κατόπιν στην σταδιοδρομία, ο Αγγελής στους αιθέρες και η αφεντιά μας στους βυθούς.

Βρισκόμασταν όμως ταχτικά στην Σαλαμίνα, όταν διατηρούσαμε εκεί επιχειρήσεις αλλά και στις συχνές μαζώξεις της τάξης μας. Τελευταία όμως ανταλλάζαμε απόψεις και μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα.

Μάχη στο Λαντζόι 10 Μαΐου 1821 ~ Θάνατος Χαράλαμπου Βιλαέτη

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΠΑΝ. ΤΟΥΤΟΥΝΗ & ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ «ΤΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗΝ ΗΛΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ ΤΟΥ 1821 (ΜΑΧΕΣ ~ ΑΨΙΜΑΧΙΕΣ ~ ΝΑΥΜΑΧΙΕΣ»

Ο Χαράλαμπος Βιλαέτης ως αρχηγός των Ηλειακών επαναστατικών στρατευμάτων, είχε αρχικά σκεφθεί και αποφασίσει να πολιορκήσει το Λάλα, όπου εκεί βρισκόταν η κύρια δύναμη των Τούρκων της Ηλεία και ταυτόχρονα η μόνη απειλή. Τότε επικεφαλής 500 Πυργαίων και Ηλείων από τα γύρω χωριά, στρατοπεύδευσε κοντά στο χωριό Στρέφι, το οποίο απείχε τρεις ώρες από το Λάλα. Προς βοήθειάν του έσπευσαν μετά την μάχη της Αγουλινίτσας και περίπου εκατό Τριφύλιοι με οπλαρχηγό τον Δημήτριο Κινά και τον Σταύρο Σαρενίτη από την Σάρενα. Από το Στρέφι ο Βιλαέτης έστειλε σαν προφυλακή 100 Πυργαίους υπό τον Γεώργιο Κόλλια και τους Δημήτριο και Παναγιώτη Καμπάση με τους Ζακυνθινούς. Με αυτό τον τρόπο οι Έλληνες άρχισαν να πορεύονται προς το Λάλα.[1] Ο Λυκούργος Κρεσταινίτης περιγράφει τα γεγονότα:[2]“…Αφού οι εν Κλειδίω με τους Αγουλινιτσάνους κατά τας 24 Απριλίου κατεδίωξαν τους Λαλαίους εστρατοπέδευσαν εις Βολάντζαν, Αγουλινιτσαίοι, Φαναρίται και Αρκάδες έως 600, ο Λυκούργος Παπασταθόπουλος, Πέτρος Μήτσος και Αλέξιος Μοζχούλας με 200 Πυργίους και Αγουλινιτσαίους, κατέλαβον την θέσιν Μπέχρου, αφ’ όπου διαβάντες τον Αλφειόν έκαυσαν το χωρίον Φλώκα, του οποίου οι κάτοικοι είχον μεταβεί εις Λάλα όντες εκ των λεγομένων Μουρτατών, ήγουν εκ των Τούρκων εκείνων, οίτινες ελάμβανον χριστιανάς γυναίκας και τα μεν αρσενικά παιδία περιέτεμον, τα δε θηλυκά εβαπτίζοντο…”

ΠΑΠΑΝΤΡΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ

Γράφει, ο Κώστας Παπντωνόπουλος

Ο Αντρέας ο Ντανασάκος ή Βολαντζαίος και μετά Παπαντριόπουλος κατάγονταν από τη Βολάντζα (σημ. Αλφειούσα) Αγουλινίτζας.

Όταν ήταν νέος, σκότωσε έναν συνομήλικό του τουρκόπουλο, παιδί του Αγά του χωριού για κάποιες διαφορές που είχαν. Το ίδιο βράδυ ο πατέρας του που ήτανε πρόκριτος του χωριού, τον φυγάδευσε προς άγνωστο τόπο, χωρίς να ξέρει κανένας άλλος κατά πούθε έσαξε. Του έδωκε το άλογό του για να πάει στο χωριό Πόθου, σε ένα μακρινό συγγενή του και να μην ξανά γυρίσει στο χωριό γιατί όπως του είπε θα τον κόψουνε.

Κεντρική Σελίδα

Ο Τόπος μας

Παράδοση

Πολυμέσα

Ιστορία

Free Joomla! templates by Engine Templates