Παραδόσεις

ΤΕΦΡΑ (ΣΤΑΧΤΗ)

Στάχτη (η), = τέφρα ή σποδός, λέγεται το κονιοποιημένο υπόλειμμα των στερεών σωμάτων μετά από την καύση. Το ξύλο κι άλλα οργανικά υλικά αποτελούνται κυρίως από άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών, κατά την καύση, μετατρέπεται ένα μέρος σε νερό και το άλλο σε διοξείδιο του άνθρακα, που αναδύεται και επιβαρύνει σημαντικά την ατμόσφαιρα, ωστόσο παραμένει ένα μικρό ποσοστό με τη μορφή στάχτης, που αποτελείται από τα υπόλοιπα προϊόντα της καύσης, τα οποία συμμετείχαν σε αντιδράσεις με το οξυγόνο. Πρόκειται για μια σειρά αλάτων όπως ανθρακικά, πυριτικά, φωσφορικά καθώς και μεταλλικά οξείδια.

Χημική ανάλυση της στάχτης.

Ο Γιάννης στη λαογραφία μας

Γιάννης, είναι ένα όνομα τιμής για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ένα κύριο όνομα που έχει εισχωρήσει σχεδόν σ’ όλες τις Χριστιανικές οικογένειες. Αρκετές φορές τον χρόνο εορτάζεται από την εκκλησία. Αυτό το όνομα λόγω της μεγάλης εξάπλωσης, έχει δώσει το έναυσμα  στο λαό, να το τραγουδήσει, να το εξυμνήσει, να το μυθοποιήσει, ακόμη και να το κατηγορήσει.

Επίσης πάρα πολλοί ναοί και ξωκλήσια, έχουν δώσει το όνομα Άγιος Ιωάννης, Αγιάννης και Αηγιαννάκης, επίσης ένας μεγάλος αριθμός οικισμών, ανά την Ελλάδα έχουν ονομασθεί Άγιος Ιωάννης και μερικοί έχουν λάβει όνομα από παράγωγα αυτού.

Οικισμοί που αναφέρονται στον Γιάννη:

Γιάννενα ή Ιωάννινα Ιωαννίνων, Γιαννάδες Κερκύρας, Γιαννακοχώρι Ημαθίας, Γιαννιτσά Πέλλας, Γιαννίτση Ευβοίας, Γιαννιτσού Φθιώτιδος, Γιαννιτσοχώρι Ηλείας, Γιαννιώτο Άρτης, Γαιννόπουλοι, Γιαννούζι Αιτωλακαναρνίας, Γιαννουλάιϊκα Αργολίδος, Γιαννούλη Έβρου, Λαρίσσης, Γιαννουσαίϊκα Καρδίτσας και Γιαννωτά Λαρίσσης. Επίσης αρκετά χωριά στην Ελληνική επικράτεια έχουν την ονομασία Άγιος Ιωάννης.

 

Τοποθεσίες στην Ηλεία:

Γιαννουλίτσα Δίβρη, Γιάννη Βρύση Λάνθι, Γιαννέλη Πύργος, Γιαννόπουλου Ρετεντού.

 

Ονόματα γυναικών: Ιωάννα, Γιάννα, Γιαννιώ, Γιαννιού, Γιαννιά Γιαννάκαινα, Γιαννακάκαινα (γυναίκα του Γιάννη), Γιαννούλα, Γιαννέλω, Γιαννίτσα, Γιαννικούλα.

ΔΙΑΒΑΣΗ ΟΡΕΙΝΩΝ ΟΓΚΩΝ (ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ)

Οδός (δρόμος) ονομάζεται η λωρίδα γήινης επιφάνειας, κατάλληλα διαμορφωμένης, η οποία χρησιμοποιείται για την όσο δυνατή απρόσκοπτη κυκλοφορία επάνω σε αυτή ανθρώπων, ζώων και οχημάτων (ζωηλάτων- μηχανοκινήτων). Η διαμόρφωση του δρόμου στην αρχέγονη μορφή του (ατραπός- μονοπάτι), συντελέστηκε ήδη από τα προϊστορικά χρόνια, κυρίως από τις αγέλες των ζώων, τα οποία στις καθημερινά επαναλαμβανόμενες μετακινήσεις τους προς αναζήτηση τροφής, νερού και διαφυγής, χάραξαν με τον όγκο και τα πέλματά τους τα πρώτα μονοπάτια[1]. Ένα από τα στοιχεία που ορίζουν λειτουργικά την έννοια της οδού είναι η κοινή (δημόσια) χρήση της[2].]

Μονοπάτι στα Πετράλωνα Φιγαλίας, Ηλεία.

Τα σκιάχτρα

Ιδού πως αποτυπώνουν οι συμπατριώτες μας την επικαιρότητα!

ΤΑ ΣΚΙΑΧΤΡΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ... Γράφει ο Ηλίας Προβόπουλος

Τα σκιάχτρα είναι ένα φαινόμενο της υπαίθρου που μου αρέσει ιδιαίτερα γιατί είναι τα μόνα στοιχεία που ανεξάρτητα από τον αμφισβητούμενο ρόλο τους, να αποτρέπουν δηλαδή τα πουλιά και ορισμένα ζωντανά να αρπάζουν τη σοδειά ή να καταστρέφουν τους καρπούς κάνουν συντροφιά στα φυτά του χωραφιού, στα κλήματα και στα δέντρα.

Ένας άλλος λόγος, ιδιαίτερος και αυτός, είναι ότι πάνω σε αυτά δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία σε ορισμένα ρούχα να ζήσουν περισσότερο έστω και αν είναι εκτεθειμένα περισσότερο στον καιρό και στον αέρα. Εκεί φαίνεται μάλιστα και η αντοχή ορισμένων απ' αυτά που οι άνθρωποι τα απαξιώνουν επειδή πέρασε η μόδα ή απλά έπαψαν να αρέσουν.

Το έθιμο της Πρωταπριλιάς

Την 1η Απριλίου είναι η μέρα που όλοι καλούμαστε, να ακολουθήσουμε το έθιμο και να πούμε στους γνωστούς μας αθώα ψεματάκια. Μόνον οι πολιτικοί της χώρας δεν δικαιούνται να πουν ψέματα αυτή τη μέρα διότι λένε όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.

Το έθιμο της πρωταπριλιάς δεν είναι ελληνικό αλλά μας έχει έλθει από την Ευρώπη που το γέννησε.

Εμφανίζεται να εισάγεται στην Ελλάδα μέσω των ναυτικών που αγκυροβολούσαν στα ξένα λιμάνια, ενώ έγινε περισσότερο γνωστό το 1880, μέσω της «Εφημερίδας» του Κορομηλά και τελικά επικράτησε και έφτασε μέχρι τις μέρες μας.

Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με τον τόπο και τον χρόνο που γεννήθηκε το έθιμο αυτό. Τρεις από αυτές, όμως, είναι οι επικρατέστερες.

Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, το έθιμο της πρωταπριλιάς ξεκίνησε από τη Γαλλία το 1564, όταν ο βασιλιάς Κάρολος ο 9ος διέταξε να μεταφερθεί η μέρα της Πρωτοχρονιάς από την 1η Απριλίου στην 1η Ιανουαρίου. Μέχρι τότε, η αλλαγή του χρόνου ξεκινούσε την 25η Μαρτίου, λίγο μετά την εαρινή ισημερία, και όταν κορυφωνόταν το οκταήμερο των εορταστικών εκδηλώσεων, δηλαδή την 1η Απριλίου, γινόταν η μετάβαση στο νέο έτος. Με την υιοθέτηση λοιπόν του Γρηγοριανού ημερολογίου -το οποίο ο Πάπας Γρηγόριος ο 13ος λίγο αργότερα, το 1582, διέταξε με παπική βούλα να αντικαταστήσει το Ιουλιανό, ακολουθώντας τις οδηγίες της Συνόδου του Τρέντο (1545-1563)- η έναρξη του έτους μεταφέρθηκε στην 1η Ιανουαρίου.

Κεντρική Σελίδα

Ο Τόπος μας

Παράδοση

Πολυμέσα

Ιστορία

Free Joomla! templates by Engine Templates